فرزندان‌مان را «مدیون» بار نیاوریم

فرزندان‌مان را «مدیون» بار نیاوریم


فرزندان‌مان را «مديون» بار نياوريم


فرناز اميراصلاني در گفت‌وگو با ايسنا، اظهار کرد: اغلب مي‌پنداريم فرزندي که خيلي به والدينش توجه دارد فرزندي نمونه و وفادار است ولي در واقع چنين نيست، وقتي فرزندي هميشه نگران پدر و مادرش است، خودش يک آسيب‌ديده واقعي است که مسئوليت اين آسيب نيز والدين هستند.

اين روانشناس ادامه داد: پدر و مادري خوب تلقي مي‌شوند که ذهن فرزند از آنها آسوده باشد و توانايي و قدرت آسوده فاصله گرفتن از ايشان را داشته باشد. اين در حالي است که وقتي فرزندمان از ما دور نمي‌شود، هميشه نگران ما است و همه برنامه‌هايش را بر اساس برنامه‌هاي ما تنظيم مي‌کند نشانه وفاداري او نيست بلکه نشانه آسيب‌خوردگي اوست و از اين رو پدر و مادر بايد خيلي به رفتار و گفتار خود توجه کنند.

وي تصريح کرد: وقتي حين صحبت با فرزندمان مرتب گوشزد مي‌کنيم که در زندگي چقدر سختي و عذاب کشيده‌ايم در واقع مرتب به فرزندمان القا مي‌کنيم که «من قرباني اين زندگي هستم و تو تنها چشم اميد و ناجي من هستي»، به همين خاطر او خودش را نجات‌دهنده ما تصور مي‌کند و هيچ لحظه‌اي را براي نجات ما از دست نمي‌دهد، غافل از اينکه خودش همه لحظه‌هاي زندگي و آرزوهايش را به‌خاطر ما از دست مي‌دهد.

اميراصلاني تاکيد کرد: نبايد در قبال رسيدگي و عشقي که به فرزندان‌مان مي‌دهيم آنها را مديون، بدهکار و ناامن بار بياوريم، ما وظيفه داريم به فرزندان‌مان کمک کنيم که زندگي‌هاي مستقل و ذهن‌هاي آرام داشته باشند؛ هيچ کودکي در اصل فقط به پدر و مادرش تعلق ندارد و بنابراين بهتر است آنها را بيش از حد نرمال، نگران بار نياوريم زيرا ممکن است روزي احساس کنيم کودک‌مان هيچ دلگرمي‌اي براي خود ندارد.

اين روانشناس همچنين گفت: در واقع افسردگي والدين و نوع تفکرشان روي رفتارهاي اجتماعي فرزندشان تاثير مستقيم داشته و ممکن است با علايمي از قبيل عصبانيت، تحريک‌پذيري و حتي پرخاشگري ظهور يابد، اين در حالي است که کودک شبانه‌روز به‌دنبال يافتن راه‌حل براي نجات والدين افسرده خود بوده و به صراحت از تعاملات اجتماعي و سازنده و حتي فعاليت‌هاي مورد نياز خود باز مي‌ماند، در نهايت به مرور افسرده و منفعل شده و گاهي تنها هدف خود را از زندگي بهبود شرايط پدر و مادرش مي‌داند و حتي در مواردي به پوچي مي‌رسد.

وي با تاکيد بر اينکه شکايت‌هاي پي در پي والدين از زندگي، آينده فرزندشان را تباه مي‌کند، يادآور شد: پدر و مادر شاد، قانع و باهوش مي‌توانند فرزندي آرام، اجتماعي و مطمئن بار بياورند و به او اطمينان دهند که مي‌تواند مستقل رفتار کند و براي تمام سال‌هاي زندگي خود برنامه مدوني داشته باشد، در واقع والدين بايد «خوشبختي» را به فرزندان‌شان بياموزند.