اختلال شخصیت ضد اجتماعی

اختلال شخصیت ضد اجتماعی

اختلال شخصيت ضد اجتماعي(به انگليسي: Antisocial personality disorder) يا ASPD، نوعي اختلال شخصيت است که در آن فرد نمي‌تواند با موازين اجتماعي سازگار شود و در قبال رفتارهايش احساس گناه و اضطراب ندارد. مشخصه اين اختلال، اعمال مداوم ضد اجتماعي يا خلاف قانون است، اما اين اختلال مترادف با بزهکاري نيست.

ميزان شيوع اختلال شخصيت ضد اجتماعي سه درصد در مردان و يک درصد در زنهااست. اين اختلال از همه بيشتر در نواحي فقير نشين شهري و در جمعيت غير ثابت اين نواحي شيوع دارد. پسر بچه‌هايي که مبتلا به اين اختلال اند، خانواده‌هايي بزرگتر از دختر بچه‌هاي مبتلا به اين اختلال داشته‌اند. اين اختلال پيش از پانزده سالگي شروع مي‌شود. دختر بچه‌ها معمولا پيش از رسيدن به سن بلوغ و پسر بچه‌ها حتي از اين هم زودتر علايمي دارند. شيوع اختلال شخصيت ضد اجتماعي در زندانيان، بسيار بالا يعني حدود هفتاد و پنج درصد است. اين اختلال الگويي خانوادگي دارد، به طوري که شيوعش در بستگان درجه اول مردان مبتلا به اين اختلال، پنج برابر افراد گروه شاهد (کنترل) است.

بيماران دچار اختلال شخصيت ضد اجتماعي اغلب ظاهري طبيعي و حتي گرم و دوست داشتني دارند. اما در سابقه آنها مختل بودن حوزه‌هاي بسياري از کارکردهاي زندگيشان ديده مي‌شود. دروغگويي، فرار از مدرسه، فرار از خانه، دزدي، دعوا،سوء مصرف مواد، و اعمال غير قانوني، تجاربي است که اين گونه بيماران نوعاً از ابتداي کودکيشان داشته‌اند. بيماران دچار اختلال شخصيت ضد اجتماعي، بالينگران جنس مخالف خود را اغلب تحت تاثير جنبه‌هاي مبالغه آميز و اغواگرانه شخصيت خود قرار مي‌دهند، اما به چشم بالينگران جنس موافقشان ممکن است افرادي فريبکار و پرتوقع جلوه کنند. بيماران مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي هيچ گونه افسردگي يا اضطرابي از خود نشان نمي‌دهند و اين مغايرتي واضح با وضعيت آنها دارد، هر چند تهديد به خودکشي و اشتغال ذهني مربوط به مسايل جسمي در آنها شايع است. توضيحاتي که آنها خود در مورد رفتار ضد اجتماعيشان مي‌دهند، چنان است که گويي رفتار مذکور از سر بي فکري و بي توجهي انجام شده است. با اين حال در محتواي ذهني بيمار هيچ گونه هذيان يا علامت ديگري از تفکر غير منطقي ديده نمي‌شود حتي آنها اکثر اوقات از حس واقعيت سنجي بسيار بالايي برخوردارند و اغلب ناظر را تحت تأثير هوش کلامي خوبي که دارند، قرار مي‌دهند.

اختلال شخصيت ضد اجتماعي (Antisocial personality disorder) داراي چهار نشانه است که عبارتند از:
خودمحوري
فقدان وجدان
رفتار تکانشي
جاذبهٔ سطحي
خود محوري به اشتغال ذهني فرد به مسايل خود و عدم حساسيت به نيازهاي ديگران مربوط مي‌شود. فرد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي به زندگي خود در دنيا يي که با تنهايي او آميخته شده‌است ادامه مي‌دهد، گويي که در مکان جدا و عايقي قرار دارد و هرگز دوست و آشنايي ندارد. اين افراد اغلب فکر مي‌کنند که با ديگران تفاوت دارند. آن‌ها ظاهراً احساس توجه و نگراني نسبت به ديگران را درک نمي‌کنند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي، اضطراب، گناه و يا احساس‌هاي پشيماني را حتي در صورتي که آسيب زيادي را به ديگران وارد کرده باشند، تجربه نمي‌کنند. آن‌ها اغلب، هنگامي که با رفتار تخريبي خود روبه رو مي‌شوند، آرام و موقر باقي مي‌مانند و نسبت به کسي که بتواند آن‌ها را فريب دهند، احساس تنفر مي‌کنند.

اگرچه علت‌هاي اختلال شخصيت ضد اجتماعي کاملاً شناخته نشده‌اند، ولي پژوهش‌ها از تبيين‌هاي مربوط به وراثت و هم از تبيين‌هاي مربوط به پرورش و ترکيبي از هر دو حمايت مي‌کنند. همبستگي بالايي بين شيوه‌هاي فرزند پروري و سرمشق دهي نامناسب به دست آمده‌است. افراد مبتلا به شخصيت ضد اجتماعي اغلب به خانواده‌هايي تعلق دارند که با محروميت هيجاني، روش‌هاي انضباطي خشن و بي‌ثبات مشخص مي‌شوند و علاوه بر اين، رفتارهاي والدين نيز ضد اجتماعي است.

روشهاي درمان بيماري

دارودرماني:

براي مقابله با علايم ناتوان کننده اي مثل اضطراب، خشم و افسردگي از درمان دارويي استفاده مي کنند اما از آنجاکه اين بيماران اغلب دچار سوءمصرف مواد نيز هستند، دارو را بايد حساب شده مصرف کرد. بيماران مبتلا اگر در جاي ثابتي نگهداري شوند مثلاً در بيمارستان بستري شوند، اغلب به روان درماني تن مي دهند و اگر خود را در ميان عده اي مثل خود بيابند، بي انگيزگي بيماران براي تغيير هم از بين مي رود، شايد از همين روست که گروههاي خودياري در تخفيف اين اختلال مفيدتر از زندان بوده اند.