تاریخ انتشار : 1394/02/09
اعصابت را آرام کن تا پوستت آرام شود

بعضي از بيماري‌هاي پوستي منشاء رواني دارند؛ مثلا در بيماري خارش پوستي سايکوژنيک (با منشاء روان‌شناختي) آزمايش‌هاي مختلفي براي بيمار انجام مي‌شود ولي هيچ دليلي براي بيماري مشخص نمي‌شود و در نهايت اين نتيجه حاصل مي‌شود که بيمار دچار خارش روانزاد است. بعضي از بيماران نيز به اختلال روان‌شناختي پارازيتوز يا هذيان انگل مبتلا هستند.

اين افراد احساس مي‌کنند حشره يا انگلي در پوستشان وجود دارد در حالي که چنين نيست. برخي بيماري‌هاي پوستي در اثر عوامل رواني تشديد مي‌شوند؛ مثلا در افرادي که دچار آکنه‌ هستند، مي‌بينيم که اضطراب، وسواس و استرس باعث تشديد آکنه مي‌شود. بيماري برص يا پيسي، بيماري آلوپسي آره‌آتا (موهاي سر يا صورت در اثر حادثه مثل تصادف رانندگي يا استرس و اضطراب به صورت حلقه‌اي مي‌ريزد)، بيماري صدف يا پمفيگوس، ليکن‌پلان و برخي ديگر از بيماري‌هاي پوستي نيز با بروز اختلالات روان‌پزشکي و اختلالات اضطرابي شعله‌ور مي‌شوند. در بيماري تريکوتيلومانيا بيمار عادت به کندن موهاي خود دارد. اين بيماران دچار تنش‌هاي دروني هستند و با کندن موي سر يا موي صورت تنش را کاهش مي‌دهند، اغلب هم بعد از پايان تنش احساس پشيماني ‌مي‌کنند. مشاهده مي‌شود که اين بيماري مي‌تواند روي روان اثر گذارد و متقابلا روان نيز اثري سوء روي جسم دارد ولي ناگفته نماند فردي که مثلا دچار اختلال افسردگي است و در عين حال دچار بيماري پوستي مانند پسوريازيس است، طبيعتا انرژي‌اش کمتر مي‌شود، خوابش به هم مي‌خورد و ديگر توان لازم را براي مديريت و درمان بيماري پوستي و حتي اختلال رواني را نخواهد داشت. در اين مواقع ممکن است بيماري‌اش تشديد و بيماري‌هاي عفوني هم بر آن سوار ‌شود و چه بسا يک بيماري معمولي و خفيف به بيماري شديد تبديل شود. به‌طور کلي درمان چنين بيماري‌هايي بايد با گروهي متشکل از مشاور روان‌پزشک، روان‌شناس و مددکار و متخصص پوست کمک گرفته شود.

 
 بازگشت